امروز در آخرین جلسه کارگروه زنان و جوانان استانداری کرمانشاه کرمانشاه شرکت کردم. مثل همیشه مهندس رحیمی رئیس بود و خانم حق شناس دبیر. جلسه خوبی بود. خبر های خوبی هم داشت. اینکه به زودی تمام دبیرستان های کرمانشاه دارای سایت اینترنت می شن... عالیه... یادم مدرسه تیزهوشان با 8 کامپیوتر مجهز ترین سایت کامپیوتری رو داشت. امروز توی آخرین جلسه شورای مرکزی جبهه مشارکت هم شرکت کردم. استعفام رو هم تحویل دادم. یه برنامه یک ساله برای حزب هم تدوین کرده بودم که به عنوان آخرین فعالیتم در مشارکت کرمانشاه به نایب رئیس دادم. قرار شد بعد از کنگره رسمی حزب بررسی شه. امروز اولین خداحافظی هم انجام دادم. کاری که تا دوشنبه آینده باید به کررات انجام بدم. اولین نفراتی که ازشون خداحافظی کردم و نمی دونم دیگه کی می تونم ببینمشون شورای مرکزی مشارکت بودند.البته آقای مالمیر قول داده بیاد بهم سر بزنه...

امروز قرار بود جلسه شورای مرکزی خانه تشکلها هم برگزار بشه تا هم سند های مالی ام رو تحویل بدم هم استعفام رو. اما بازهم جلسه به رسمیت نرسید.

امروز آغازی بود بر خداحافظی های بسیار! از اینکه باید این همه خداحافظی کنم خوشحالم. دوستان زیادی دارم که باید از همشون خداحافظی کنم...

تقدیر چنین بود تا هم زمان با آغاز دوره ریاست فخیمه احمدی نژاد بر ایران عزیز برای مدت محدودی از ایران دور باشم و تلاش کنم در این مدت به کارهایی که در طول سالهای گذشته نتونستم انجام بدم برسم. در 8 سال گذشته دوستان بسیاری همیشه به من توصیه می کردند تا درس را در اولویت کارهام بذارم اما احساس می کردم کارهای مهمتری هم هست. امروز بعد از گذشت 8 سال می خوام به توصیه دوستان عزیزم عمل کنم. البته این به آن معنا نیست که از آنچه در این سالها انجام دادم پشیمان باشم... هرگز... شک ندارم اگه امکان تداوم فعالیت های قبلی وجود داشت قطعا به همان روش عمل می کردم و اگه زمان به عقب برگرده باز هم همون روش - البته  طبیعتا با اصلاحاتی – رو در پیش می گیرم. اما در شرایطی که احمدی نژاد می خواد به اصطلاح کار کنه و سیاست کلی اصلاح طلبان به ویژه حزب متبوعم(جبهه مشارکت ) بر این اساس استوار شده که کاری صورت نگیره تا بعدا به بهانه آن آقایان به اصطلاح اصول گرا کاسه کوزه بی عرضه گی هاشونو به پای اصلاح طلبان بنویسند تصمیم گرفتم آرمان هام رو به شکل دیگه ای دنبال کنم. نمی خوام در طول سالهای تحصیل در ارمنستان از فضای سیاسی اجتماعی کشور دور باشم. می خوام اگه این سالها سختی داره منم با سختی هایی که دوستام می کشن شریک باشم. به همین خاطر این وبلاگ رو می نویسم تا بتونم ارتباطم رو با دوستام و در نتیجه با آن چه در سال های آینده بر ایران می ره حفظ کنم.

توی این وبلاگ هم خاطراتم رو در ارمنستان می نویسم که ممکنه برای بعضی جالب باشه هم سعی می کنم تجربه سالهای اصلاحات رو که منم مثل بسیاری از دوستان دیگه توی این سالها باهاش زندگی کردم رو بنویسم.

خوشحال می شم که نظراتتون رو در مورد مطالبم بنویسید...